چایی سبز

 از سوی دیگر، توصیه می شود

نوشیدن چای

حداقل به 2 ساعت بعد از

صرف غذا

موکول شود تا به این ترتیب در جذب آهن موجود در غذا خللی وارد نشود.

موضوعی که باید در این خصوص در نظر گرفت، تاثیر چای بر کاهش جذب آهن است. خیلی ها تصور می کنند که تنها چای سیاه است که موجب کاهش جذب آهن می شود و خوردن اش را باید حداقل 1 ساعت بعد از غذا به تأخیر انداخت؛

در صورتی که از این نظر، تفاوتی بین

چای سبز

و سیاه نیست؛ زیرا پلی فنول های موجود در هر 2 نوع آنها مانع جذب این ماده معدنی ارزشمند می شوند. در ضمن، بیان موضوعی مانند تاثیر چای بر کاهش جذب چربی و کاهش وزن نیز چندان علمی نیست و باید مقدار، زمان مصرف، غلظت چای و حتی نوع غذای مصرفی با آن روشن شود. اگر

چای سبز

مانند چای سیاه غلیظ باشد، در بحث آهن غیرهِم تاثیر می گذارد.

تاثیر چای و تداخل آن بر جذب آهن در رژیم های غذایی با منبع گوشت از نظر جذب این ماده مغذی مشکلی ایجاد نمی کند ولی در منابع غذایی غیرگوشتی موجب بروز تداخل می شود.
به طور کلی، آهن در مواد غذایی به دو شکل منابع هِم که در انواع گوشت ها یافت می شود و منابع غیرهِم که در تمامی مواد غذایی گیاهی است به چشم می خورد. بررسی ها نشان داده اند که ترکیبات موجود در چای می توانند با آهن غیر هِم ترکیب شده و جذب این نوع از آهن را پایین آورند.

بنابراین توصیه می شود چای (چه سبز، چه سیاه) همراه

غذاها

ی غیرگوشتی مصرف نشود؛ زیرا سبب بروز تداخل و کاهش جذب آهن می شود.

بهترین زمان برای مصرف چای یکی دو ساعت قبل یا بعد از غذاست؛ زیرا غذا تا بخواهد به مرحله هضم برسد، باید یک سری مراحل را در دستگاه گوارش طی کند؛ به ویژه اگر غذای مصرفی چرب باشد، هضم غذا 2 تا 4 ساعت طول خواهد کشید و تا زمانی که به مرحله هضم برسد می توان چای را مصرف کرد اما در هر حال مصرف چای با غذا چون روی هضم آن تاثیر می گذارد، درست نبوده و عادت غذایی مناسبی تلقی نمی شود.

از سوی دیگر، صرفاً

نوشیدن چای

با هدف کاهش وزن نیز اقدامی منطقی به حساب نمی آید. اینکه افراد فقط با مصرف یک ماده غذایی خاص به لاغری دست پیدا کنند، نه توصیه می شود و نه علمی است؛ زیرا کاهش کالری دریافتی در مقایسه با کالری مصرفی است که می تواند بیشترین نتیجه یا همان کاهش وزن مورد انتظار را به همراه آورد.